خلاصه: «اهل تهرانم» شعری است درباره تعلق و تنهایی در شهری بیرحم. علی بابایی با زبانی ساده اما عمیق، تصاویری از تهران امروز میسازد که هم آشناست و هم دردناک. برای دوستداران شعر معاصر و روایتهای شهری، این مجموعه اثری قابل تأمل و خاطرهانگیز است.
مجموعه شعر «اهل تهرانم» سروده داود علی بابایی، شاعری است که با زبانی صمیمی و تصاویری ملموس، تهران را نه فقط به عنوان یک شهر، بلکه به مثابه یک تجربه زیسته روایت میکند. این کتاب ۱۵۵ صفحهای که در سال ۱۴۰۰ توسط نشر امید فردا منتشر شده، خواننده را به کوچهپسکوچههای پایتخت میبرد؛ از دود و دم روزمرگیها تا تنهاییهای شبانه. اشعار این مجموعه، ترکیبی از نوستالژی، انتقاد اجتماعی و عشق به شهری است که با همه زخمهایش، خانه است. علی بابایی با نگاهی دقیق، جزئیاتی مثل صدای مترو، بوی باران روی آسفالت و چهرههای خسته رهگذران را به شعر مینشاند. اگر به دنبال شعری هستید که هم با آن گریه کنید و هم لبخند بزنید، این کتاب برای شماست. «اهل تهرانم» یک سند ادبی از زندگی در شهری است که هرگز نمیخوابد.